Το ρέμπελο σύμβολο της ροκ Τζιμ Μόρισον

                             

Ο αντισυμβατικός ποιητής των Doors με τους μνημειώδεις στίχους!

Στη βραχύβια ζωή του, ο μύθος της ροκ σκηνής θα προλάβαινε να φτιάξει τους Doors, ένα από τα θρυλικότερα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν ποτέ, για να τους παρατήσει πολύ σύντομα κυνηγώντας το όνειρο της ποίησης, που θα του στερούσαν βέβαια τα ναρκωτικά και οι εξαρτήσεις.

Ο περίφημος τραγουδιστής και τραγουδοποιός έκανε τραγούδια τη «σκοτεινή» ποίησή του, κομμάτια που λάμπουν ακόμα για τον αιχμηρό τους στίχο και τις ανατρεπτικές προτάσεις τους.

Και βέβαια ο ίδιος θα υποστήριζε με την ίδια του τη ζωή το αντισυμβατικό της μουσικής του, τόσο με τον προσωπικό του βίο όσο και με τη δημόσια περσόνα του, που θα έμπαινε στο στόχαστρο της πουριτανικής αμερικανικής κοινωνίας και των αστυνομικών αρχών.

Κι όταν θα έφευγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 27 ετών, θα άφηνε δυσαναπλήρωτο κενό στη ροκ, με τη μουσική σκηνή να χάνει τον μεγάλο της ποιητή...

Πρώτα επαναστατικά χρόνια



Ο Τζέιμς «Τζιμ» Ντάγκλας Μόρισον γεννιέται στις 8 Δεκεμβρίου 1943 στη Μελβούρνη της Φλόριντα, με τον πατέρα του να υπηρετεί στο Ναυτικό και να φτάνει αργότερα στον βαθμό του υποναύαρχου και τη μητέρα του να ασχολείται με τα οικιακά. Ο υποναύαρχος Μόρισον ήταν επίσης και ερασιτέχνης πιανίστας, με τα πάρτι στην οικία τους να συγκεντρώνουν κόσμο γύρω από το πιάνο. Ο Τζιμ είχε δύο μικρότερα αδέλφια, την Άνν Ρόμπιν και τον Άντριου «Άντι» Λι.

Ως παιδί ήταν υπάκουος και ιδιαίτερα έξυπνος, θριαμβεύοντας στις σχολικές υποχρεώσεις και διαβάζοντας ό,τι έπεφτε στα χέρια του. Ταυτόχρονα, έγραφε και ζωγράφιζε, δείχνοντας κλίση στις καλές τέχνες. Εξαιτίας της στρατιωτικής φύσης της πατρικής εργασίας, η οικογένεια μετακινείται συχνά στα πρώτα αυτά χρόνια του Μόρισον: από τη Φλόριντα στην Καλιφόρνια και κατόπιν στη Βιρτζίνια, όπου και θα ολοκληρώσει ο Τζιμ τη βασική εκπαίδευση.



Η εφηβεία του ήταν ωστόσο ιδιαίτερα ταραγμένη, με τον έφηβο Μόρισον να εξεγείρεται κατά της αυστηρής πατρικής πειθαρχίας και να ανακαλύπτει από νωρίς το αλκοόλ και τις γυναίκες: κάθε μορφής εξουσία τίθεται στο στόχαστρο του Τζιμ, τόσο στην προσωπική του ζωή όσο και στα γραπτά του. Παραμένει ωστόσο καλός μαθητής, αδηφάγος αναγνώστης και κρατά λεπτομερειακό ημερολόγιο. Όταν μάλιστα τελειώνει το σχολείο, ζητά από τους γονείς του ως δώρο αποφοίτησης τα άπαντα του Νίτσε, γεγονός που φανερώνει τόσο την επαναστατική του φύση όσο και την αναγνωστική του δεινότητα.

Ο Μόρισον επιστρέφει την εποχή αυτή στη Φλόριντα για να φοιτήσει στο τοπικό Πολιτειακό Πανεπιστήμιο, μπήκε ωστόσο γρήγορα στη «μαύρη λίστα» της πρυτανείας και των αστυνομικών αρχών (συνελήφθη για φάρσα που οργάνωσε στο πανεπιστήμιο), ήδη από τον πρώτο χρόνο του εκεί, γι' αυτό και αποφασίζει να μετακομίσει στο Λος Άντζελες για να σπουδάσει κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.



Πριν εγκαταλείψει ωστόσο το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, εμφανίζεται σε προωθητικό βίντεο του πανεπιστημίου...

Το νεότατο την εποχή αυτή ακαδημαϊκό πεδίο των σπουδών κινηματογράφου ήταν απόλυτα συμβατό με την επαναστατική φύση του Μόρισον: «Δεν υπάρχουν ειδικοί», θα πει για το κινηματογραφικό του ενδιαφέρον, «οπότε, θεωρητικά, κάθε φοιτητής ξέρει όσα σχεδόν και κάθε καθηγητής!». Σπουδάζοντας σινεμά στο UCLA, αναπτύσσει παράλληλα ενδιαφέρον και για την ποίηση, με τον ίδιο να αφοσιώνεται στα γραπτά του Ουίλιαμ Μπλέικ και των συγχρόνων του μπιτ λογοτεχνών, όπως του Γκίνσμπεργκ και του Κέρουακ, την ίδια στιγμή που γράφει και τα δικά του ποιήματα.

Παρά την καλλιτεχνική του φύση, ο Μόρισον χάνει γρήγορα το ενδιαφέρον του για την ακαδημαϊκή ενασχόληση με τον κινηματογράφο και θα εγκατέλειπε ευχαρίστως το πανεπιστήμιο αν δεν ανησυχούσε πως θα τον έστελναν στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Παίρνει λοιπόν το πτυχίο του το 1965 μόνο και μόνο γιατί -κατά δήλωσή του- «δεν ήθελα να πάω στον στρατό και δεν ήθελα να βρω δουλειά, αυτή είναι η καταραμένη αλήθεια». Δημιουργεί ωστόσο μερικά ταινιάκια μικρού μήκους για τις ακαδημαϊκές ανάγκες...

Η γέννηση των Doors



Το καλοκαίρι του 1965, αφού αποφοίτησε από το UCLA, ο Μόρισον ζούσε μποέμικη ζωή στην παραλία της Venice Beach, μένοντας στο διαμέρισμα (στην ταράτσα δηλαδή!) του συμφοιτητή του Dennis Jakobs. Σύμφωνα με τον φίλο του, την περνούσε μόνο με κονσερβοποιήμενα φασόλια και LSD για πολλούς μήνες, με τον ίδιο να χάνει πολλά κιλά. Ταυτοχρόνως όμως γράφει τους στίχους για πολλά τραγούδια που θα γίνονταν κατόπιν μνημειώδεις επιτυχίες, όπως το «Moonlight Drive» και το «Hello, I Love you»...

H θρυλική πλέον ιστορία θέλει τον Μόρισον να συναντά στη Venice Beach τον Ρέι Μάντζαρεκ, που ήταν συμφοιτητής του στο Τμήμα Κινηματογράφου του UCLA, το επίμαχο αυτό καλοκαίρι του 1965. Ο Μάντζαρεκ εντυπωσιάστηκε από τους ποιητικούς στίχους του Μόρισον, στους οποίους αναγνώρισε το ιδανικό « ροκ υλικό». Τα δύο πρώτα μέλη των Doors λοιπόν επιστράτευσαν κατόπιν τον ντράμερ Τζον Ντένσμορ και τον κιθαρίστα Ρόμπι Κρίγκερ, με την μπάντα που σχηματίστηκε να παίρνει το όνομά της από τον τίτλο του περίφημου βιβλίου του Άλντους Χάξλεϊ
«Οι Πύλες της Αντίληψης» (The Doors of Perception), έναν υπαινιγμό του συγγραφέα για το ξεκλείδωμα των αντιληπτικών δομών με τη βοήθεια των ψυχεδελικών ναρκωτικών. Τα υπόλοιπα ωστόσο ανήκουν στην ιστορία του ροκ...



Η Elektra Records υπόγραψε συμβόλαιο με τους Doors το 1966, και τον Ιανουάριο του 1967 η μπάντα κυκλοφορεί τον ομότιτλο δίσκο της. Το πρώτο σινγκλάκι τους ωστόσο «Break on Through (To the Other Side)» δεν σημειώνει την αναμενόμενη επιτυχία, παρά το γεγονός ότι αργότερα θα γινόταν κλασικός ύμνος της ροκ!

Το δεύτερο όμως σινγκλ τους, το «Light My Fire», θα εκτόξευε το συγκρότημα στα ύψη του ροκ σύμπαντος, σκαρφαλώνοντας σύντομα στην πρώτη θέση του Billboard Hot 100 Singles Chart τον Ιούνιο! Οι Doors και ο Μόρισον ειδικά θα γίνονταν διαβόητοι λίγο αργότερα εκείνη τη χρονιά, όταν παρουσίασαν το κομμάτι ζωντανά στην τηλεόραση, στο «The Ed Sullivan Show»: λόγω της ξεκάθαρης αναφοράς στα ναρκωτικά του στίχου «girl we couldn't get much higher», ο Μόρισον είχε συμφωνήσει να μην τον τραγουδήσει στον αέρα, όταν ωστόσο οι κάμερες άρχισαν να γράφουν το βροντοφώναξε, προκαλώντας τα χρηστά ήθη της εποχής και «τσιμεντάροντας» το καθεστώς του ως αντισυμβατικός και ανατρεπτικός ήρωας της ροκ. Το «Light My Fire» παραμένει το πλέον δημοφιλές τραγούδι της μπάντας, το οποίο μάλιστα φιγουράρει σε κάθε σοβαρή λίστα με τα καλύτερα ροκ κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ...